Вершы пра вайну

Мы асфальтам балоты завём
І шасейнай дарогі сцяжынку.
Два гады мы і косім, і жнём,
Каб вялікія справіць дажынкі.
Аўтаматы нам служаць касой,
А сярпамі - гранаты, наганы.
Не расою - варожай крывёй
Акрапляюць зямлю партызаны.
Там, дзе нас не чакаюць - мы там,
А дзе ладзяць засаду - абыдзем.
Тут усё паслухмянае нам,
Нават месяц, то ўстане, то задзе.
Спее волі і ўчасця прыход,
Што расце на франтах і палянах.
Не зламаць, не сагнуць мой народ,
Бо ўся Беларусь - партызанка.