Вітаем Вас на сайце беларускай ваеннай паэзіі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай ваеннай паэзіі.

Больш за 60 гадоў прайшло з дня заканчэння Вялікай Айчыннай вайны. Але і да гэтага часу пякучым болем адзываецца найцяжэйшая з войнаў у сэрцы кожнага чалавека. Мы не павінны забываць пра жахі вайны, смерць і пакуты мільёнаў людзей. Помніць аб вайне, гераізме і мужнасці тых, хто змагаўся з ворагам і выратаваў ад фашысцкага нашэсця Радзіму, — гэта значыць змагацца за мір. Гэта абавязак усіх, хто жыве на зямлі. І таму тэма Вялікай Айчыннай вайны з'яўляецца адной з важнейшых у беларускай паэзіі і літаратуры.

Імкнучыся замацаваць у народнай памяці трагедыю вайны, мы пастараліся сабраць на нашым сайце найбольш поўную калекцыю твораў беларускіх паэтаў, якія можна лічыць своеасаблівым помнікам загінуўшым на вайне, твораў, якія вучаць нас мужнасці, адвазе, бясстрашнасці, высокай маральнасці, шчырай адданасці Айчыне, змаганню за мір і справядлівасць на ўсёй планеце.

Верш дня

Пераправа

 

Пераправа

Той чорны дзень тут мала хто прыпомніць,
Бо столькі год мінула з той пары.
І на магіле не лунае помнік,
І цішыня ля Сіняе Гары.

А з-за яе, з выццём і гулам грозным,
Нямецкі штурмавік тады ляцеў.
Дзятва ад куль хавалася ў барозны,
А хто - ў акопы... Кожны жыць хацеў.

Пілот жа той стараўся бомбы скінуць
На пераправу, танкі дзе ішлі,
Каб ад яе і следу не пакінуць
Ні на вадзе, ні нават на зямлі.

Часовы мост сапёры будавалі,
Спілоўваючы дрэвы нахаду,
І ў шахматным парадку мацавалі,
Спускаючы іх з берага ў ваду.

Ён з кулямёта біў па тых салдатах,
Якія пераправу ўзвялі.
Затым, па вёсцы Руднікі, па хатах,
Па людзях, што ў акопах заляглі...

...Пад вечар дзед Сцяпан зайшоў к суседу,
На лаву сеў, зняў шапку, выцер пот.
Сказаў:
-Прабач за сумную бяседу,
Не дай Бог зведаць гэтакіх турбот.

Нарэшце пахаваў каля дарогі
Тых, маладзенькіх, чатырох салдат.
Збіраў ля пераправы рукі, ногі –
Настолькі іх пасек фашысцкі гад.

Дзяўчынку, разам з імі, маладую –
Ці сувязістка, можа, ці сапёр –
Паклаў таксама у магілу тую,
Дзе лесу край, зялёных дрэў шацёр.

Ну што ж – вайна... Ды, каб яна прапала,
Што маладыя гінуць без пары...
...Са зморшчанай шчакі сляза ўпала,
Нібы жывіцы кропля ўніз, з кары.

Сцёр рукавом слязу, сабраўся з духам
І ў роспачы адно рукой махнуў.
Прамовіў:
-Хай зямля ім будзе пухам!..
І, галаву схіліўшы, уздыхнуў.

...З тае пары гадоў прайшло багата,
І ўсё ж, сярод усіх святочных дат,
Дзень Перамогі нам - Святая дата!
Прыпомні ўсіх загінуўшых салдат!

Спытаеце, чаму, адклаўшы справы,
Я эпізод вось гэты прыгадаў?
Бо кожны, з тых салдат ля пераправы,
Каб мы жылі, жыццё сваё аддаў!

Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец)