Ксенія Валенда

Развітанне воіна

 
Час прыйшоў нам сыходзіць,мама. Не кладзі мне з сабою слёзаў, грошай мне не патрэбна таксама: не адкупішся імі ад Лёсу. Ты кавалачак свежай зямліцы загарні ў насовачку беражна. Пакладзі мне... Не,не рассыпецца, клапатлівымі пальцамі нежнымі. Яе хмары дажджом цалавалі, мы ступалі па ёй басанож, і калючыя боты тапталі, баразны ўразаўся нож. Новым горам яе калечылі і залечвалі раны ізноў.