Уладзімер Гардзейка

Шайморы

 
У нас стала прымаўкай горкай Што час не найлепшы настаў Я цетчын расказ пра шайморы Капаючы бульбу, узгадаў Шайморы, бліны бульбяныя З той бульбы, што мерзла зімой Яе неслі дзеці малые З палеткаў увесну дамоў У хатах – вялікая радасць Наробім, насмажым блінкоў А мне адно хочацца плакаць Па дзецях тых, што без бацькоў Па тых, што дзяцінства не мелі Дарослымі стаўшы у вайну

Ў 44-м годзе

 
Ў 44-м годзе Нас звольнiлi, браток Ды зноў павесткi носяць Бяруць людзей на фронт Калi ўсiх забiралi Вяскоўцаў на вайну Бабулi перадалi Вось гэту навiну Што любага Пятруся У войска забяруць I з роднай Беларусi Ў акопы павязуць Ля хаты сабралося Амаль не ўсё сяло Ў дарогу, як вялося Праводзiць эшалон Бабуля мая ў хаце Прыпала да iкон А дзед пры ўсём парадзе Гатовы у вагон Яна малiла Бога

Сядай, ўнучок. Памесцiмся на лаве

 
Сядай, ўнучок. Памесцiмся на лаве Няма, як кажуць, праўды у нагах - Сусед мой запрашае, дзядзька Павел З такой усмешкай хiтрай у вачах Ён цыгарэту ў пальцах размiнае I вочы бляклые падняўшы недзе ўверх Аповед свой пацiху пачынае Як нашы бралi з боем Кёнiгсберг Аёй-аёй. Не дай нiкому Божа Пабачыць тое, што пабачыў я Гучаў загад – i можаш цi не можаш Iшла наперад армiя уся

Загаманiлi ў лесе партызаны

 
Загаманiлi ў лесе партызаны На астраўку малым сярод балот Дзед ў кажусе карой падперазаным Трымае тут ў жыццi апошнi фронт Тут хлапчукi сваю праходзяць школу Як лепей мiну ў рэйкi залажыць I колькi пораху узяць, i колькi толу А iм, мiж iншым, хочацца так жыць… Тут мае ўсё падвойнае значэнне I зашывае сам сабе мундзiр Ў якiм ад немцаў выйшаў з атачэння Да партызан чырвоны камандзiр