Васіль Жуковіч

Бусел над Хатынню

 
Пакружыўся над Хатынню бусел сонечна-пагодлівай вясною: каміны стаяць. І людзі ў скрусе. А нідзе хаціны ні адной. Заміраюць галасы людскія, гукі абуджальнае вясны, і плывуць трывожныя такія, тонкія жалобныя званы. Пакружыўся над Хатынню бусел і паплыў у светлую смугу. Ён не ведаў болю Беларусі, пэўна ж, ён адчуў яе тугу. Пакружыўся бусел над Хатынню