Валеры Максімовіч

ХАТЫНЬ

 
1 Звон — несціханы, натужны, напяты — Зводдаль трывожыць прастор-наваколле. Як кінуць вокам — ні гумнаў, ні хатаў, Ні дзетвары, ні жытнёвага поля. Вёскі пазнака — у чорным граніце. Зрубы-вянцы замест хатаў — бетонныя. Сонца нязрушна стаіць у зеніце. Ў нерушнай немачы — ціш навакольная. Часу застыла смуга-павалока, Памятку вогненных дзён расскрыжаліла: Ў бестэрміновай жалобе глыбокай