Наталля Каліцька

Азарыцкая калыханка

 
Памяці малалетніх вязняў Азарыцкага канцлагера Калыша ў балоце крывая сасна На голлі сваім бяду і дрымоту. Ля мёртвай матулі прыснула дзіця... Люляе, люляе сасна адзіноту. І ходзіць навокал самотны “бай-бай”, Здувае сняжок і змятае пушынкі. Падаўся пад цёплы бачок цераз гай Маленькі ваўчок да другое дзяўчынкі. А дрэва калыша. А вецер пяе, Выводзіць нямую, без слоў калыханку,