Леанід Галубовіч

Інвалідам вайны

 
Колькі войны скасілі, Колькі легла касцьмі?! Твая слава, Расія, Перамыта слязьмі. Ты шчаслівы, гавораць, Абмінула вайной. Яе беды і гора У цябе за спіной. Абмінула пажарам. Толькі вочы да дна Пакалечаным тварам Праглядзела яна. На дарожным прыпынку Зноў сляпы, нібы ў сне: «Глянь, будзь ласкавы, сынку, Мой аўтобус ці не?» I хаджу за бязногіх, I гляджу за сляпых,