Антаніна Рыбалка

Зберажыце жыццё на свеце

 
Сонечны зайчык прабег па сцяне, Дакрануўся гарэза да спячай дачушкі, А яна, усміхнуўшыся ласкава мне, Працягнула даверліва ручкі. 3 пяшчотай да вуснаў яе паднашу, Коскі льняныя я гладжу паволі, У васільковыя вочы бясконца гляджу — I сціскаецца сэрца да болю. Устрывожана звоняць Хатыні званы — Зоркавая вайна пагражае планеце. «Уз'яднайцеся, людзі, — гавораць яны. —

Калі вораг быў у хаце

 
Зараслі травой акопы, Ад вайны ўжо час няблізкі. Дзе змагаліся героі, Там смуткуюць абеліскі. Калі вораг быў у хаце, Не забыць майму народу. І якой цаной, мой браце, Ён здабыў сабе свабоду. Мне расказвалі калісьці, Як фашысцкія пачвары Немаўля яшчэ ў калысцы Разам з маці расстралялі. Жах сціскае сэрца ў грудзях, Слаўся чорны дым па свеце. У агні гарэлі людзі:

Партызан

 
Нізка хмары плывуць над зямлёю, Бор аб нечым маркотна гудзе. Патаемнай сцяжынкай лясною Партызан у разведку ідзе. Трэба звесткі здабыць для атрада, Шмат варожых прайсці перашкод. Партызану ж зусім небагата, Партызану шаснаццаты год. Хутка родныя будуць абшары: Вось і хата, і цёплы пакой. На хвілінку к пяшчотнаму твару, Як раней, прытуліўся шчакой. І ад стомы закрыліся вочы,

Пахаваны мае землякі

 
Лашчыць сонца бяроз карагоды, Безупынна бягуць цягнікі. На ўскрайку, ля самай чыгункі, Пахаваны мае землякі. Спяць у роднай зямлі патрыёты, Абеліскі маўкліва стаяць. Іх прабітыя кулямі сэрцы, Пяцікутнаю зоркай гараць. Посвіст сойкі і крык жураўліны У блакітны ляцяць далячынь. Чакаюць з вайны пасівелыя ўдовы Маладых назаўсёды мужчын. Лашчыць сонца бяроз карагоды,

Даўно чакаю я цябе

 
Даўно чакаю я цябе, Мой родны і адзіны ў свеце, Калі тужліва вельмі мне Спыняю позірк на партрэце. Удумлівы, дасціпны твар, Нібы ўсё яму вядома, Глядзіць з усмешкай на мяне Ласкава, ветліва ці засмучона. Даўно чакаю я цябе, Жыву яшчэ надзеяй сёння Хаця прайшло нямала год, I сівізна кранула скроні. Не плачу ноччу па табе, Ды толькі плачуць радкі вершаў