мужчына

Два штрыхі да вядомай ісціны

 
Даказана і войнамі, і голадам, Што падаюць раней Мужчыны-волаты. Жанчыны ж Застаюцца жыць удовамі, Засмучаныя думкамі бядовымі. Таму Спачатку падалі мужчыны, Бо аддавалі свой паёк нішчымны Матулям, Любым жонкам I каханым, А самі паміралі нечакана. Яны хацелі, Каб хоць дзень-другі Жыццё прадоўжыць родным, дарагім. А там — He стане голаду, вайны. А там, глядзіш,

Такі спрадвечны лёс мужчын...

 
Такі спрадвечны лёс мужчын:
Рвануцца з мілых рук,
Пайсці
       і зноў перамагчы
Сто слот і завірух,
Заблытаць тысячу дарог,
I выпіць дзесяць рэк,
I любай палажыць да ног
Увесь свой скарб
                  і грэх.

Ну, а калі праз сто разлук,
Праз сто смярцей вайны
Да мілых, незабытых рук
Не вернуцца яны, —
У тым няма