памяць

Зялёны Мінск, стары твой сад пасекла...

 
Зялёны Мінск, стары твой сад пасекла Вайна, але ў адным двары сустрэў Я выхадцаў з распаленага пекла — Старыя купы даваенных дрэў. Яны жывуць, і шалясцяць, і свецяць, Іх цёмная кара ўсмактала горкі дым. I хочуць расказаць яны пра нешта дзецям, Але не зразумець іх боль малым. Іду штодня пад вадаспады лісця Птушыную паслухаць талаку; Ды абыходжу дрэва, што калісьці

Даты

 
Што даты? Гэта толькі вехі Гісторыі. А для салдат, Чые навек закрыты вейкі, Няма ўжо дат, ніякіх дат. За рысай той — маўкліва, пуста, I на дарогах крыжавых Узводзім помнікі і бюсты Мы не для іх, а для жывых. I для дзяцей, каб не зблудзілі У гушчары нікчэмных дат. Каб памяць песні нарадзіла Аб неўміручасці салдат.

Мы не забудзем вас!

 
У родны край прыйшлі мы зноў, Дзе радасна жылі. Сябры, успомнім пра сяброў, Пра тых, што не прыйшлі. Іх на дарогах франтавых Хавалі маладых. Пад Сталінградам і Масквой Вятры пяюць аб іх. Прайшлі яны паміж віхур, — Берлін варожы паў. I шумнай хваляй Порт-Артур Героям чэсць аддаў. У бітвах палі змагары За вольны светлы час... Дык спіце ж, воіны-сябры, Мы не забудзем вас!

He бывае ў вайны эпілога...

 
He бывае ў вайны эпілога — Памяць чорна заносіць крыло. Замест поля — дзічэе аблога. Божа мой, як усё зарасло! Конік, конік! Чаго ты стракочаш У бур'яне — самотнай траве? Можа, паўшых збудзіць яшчэ хочаш? Спадзяешся, што хто ажыве? Эх ты, конік! Ад мора і сушы Тут з агнём і жалезам прайшлі, I — хмарынкамі чыстыя душы На нябёсы высока ўсплылі. Памяць сцішана полем прастуе,

Яшчэ планета не астыла...

 
Яшчэ планета не астыла,
Яшчэ агнём бурліць нутро,
У ліхаманцы рвуцца жылы
Вякамі скручаных вятроў.
Яшчэ пад намі узрываецца
Закутай цішыні
                          пухір:
Як зубы,
                горы праразаюцца,
I лава спапяляе жвір...
Яшчэ б люляць зямлю ў пялёнках
Людскіх турбот, людскіх надзей...
А хтось гвалтоўна і шалёна
Ё

Агонь

 
Я столькі бачыў агню, Я столькі бачыў пажараў, Што часам пра цішыню Неяк збянтэжана мару. Не пра цыбульны загон, Не пра вішнёвы засценак — Пра невялікі агонь I пра вячэрнія цені. Двое ці трое сяброў, Шчырасць павольнай размовы, Вецер з лугоў і бароў, Сіні дымок сасновы, Сала скрылёк на ражне, Рэчка плюскоча пад крушняй. I дамаўляемся дружна Не гаварыць аб вайне,

Горкая гордасць

 
Каралеўскімі замкамі Ганарацца, Саборамі. Мы — зямлёй партызанскаю, Перамогай над ворагам. Нехта хваліцца рознымі Трыумфальнымі аркамі. Мы — аршанскімі соснамі, Магілёўскімі хмаркамі. Хай наўкол электроніка I машын табуны, — Плача тоненькі, тоненькі У сэрцы голас вайны. Жыта шчодрае косім, Славім шчасця гады, А гасцей усё возім У Хатынь, у Хатынь. На зямлі нашай светлай

Абеліскі

 
                                               Васілю Быкаву

Жывём,
             як светлай памяці зарок.
Дзе б ні было — у Гродна, а ці ў Мінску,
З нас кожны мае ціхі свой куток
I ў ціхім тым кутку — па абеліску.

Іх падымаць і ставіць ёсць каму...
Да помнікаў іду не са слязамі.
Калі вы маўчыцё,
                              то ўс

На Ушаччыне ліпы цвітуць...

 
На Ушаччыне ліпы цвітуць, Загаіліся цяжкія раны, Але ў памяці сёння ідуць Тут ідуць на прарыў партызаны. Будуць кветкі заўсёды цвісці, Будзе мір тут над роднай зямлёю, І па мужнасць і вернасць ісці Будуць вечна нашчадкі к героям.

Часцей, часцей прыпамінай…

 
Часцей, часцей прыпамінай… Імёны паўшых смерцю храбрых За родны край, наш мілы край, – Каб над зямлёй, што млела ў ранах, Плыў гэты сіні-сіні ранак, Цвіў гэты белы-белы май, – Часцей, мой друг, прыпамінай! Прыпамінай часцей, мой друг, Імёны тых, што ўсё зрабілі – Вышэй усіх тваіх заслуг, Што, як і ты, да слёз любілі Маністы ўвосень на рабіне І ў ліпкіх смолках майскі луг, –

Памяць

 
Дыміцца памяць...
                               Ціха да грудзей
Дубок маркотны
                           рукі твае туляць...
Ты прыняла пакуты
                                за дзяцей,
Маўклівая,
                 ссівелая матуля.
Іх больш няма.
He рыпме болей брамка,
He трэснуць пад нагамі
                                       ж