Васіль Вітка

Вышыні святла

 
Вышыні святла — святыні, Саласпілсы, Хатыні, Крэпасці Брэсцкай руіны, Вы ўжо не толькі ўспаміны, Што душы людскія крояць, А памяць, прысяга і споведзь, Запісаныя навечна На дрэве магутным, рассечаным Маланкаю да карэння. He вытрывала знямення, Загаварыла каменне Такой невымоўнай пакутай — He чутай яшчэ, не адкутай Hi ў бронзе, і ні ў жалезе, I ні ў радках паэзіі.

Брэсту

 
Ты з папялішчаў і руінаў Устаў у велічы жывой, Тут кожны камень і цагліна Акроплены тваёй крывёй. Ты не схіснуўся ў знямозе, Граніцы нашай вартавы, І першым вырас на парозе На дальніх подступах Масквы. Апасці не паспелі росы У той перадсвітальны міг, А ты, нібы юнак Матросаў, Краіну засланіў грудзьмі. І прыпыніў варожай зграі На ўсход, на нашы землі шлях. Над слаўнай крэпасцю лунае