Таццяна Яцук

Пашка

 
Дзяўчаты ад яго ўсмешкі млелі, І кожная ўздыхала ўпотай, Ды адгушкалі светлыя арэлі: Ваенкамат, камісія і … боты. Ён не хаваўся па задворках вёскі, Не выбіраў сабе бясхмарны стан. Недаравальнай явы адгалоскі… Як прыгавор: “Служы. Афганістан.” І ён служыў сумленна і аддана На той зямлі, што смерць нясла і слёзы. Як падарунак кожны новы ранак Сярод пустыні і суровай прозы.