Вольга Бялова

Дзеці-бежанцы

 
Жоўтыя сланечнікі смяюцца. Бегаю па лужах басанож. Дзеці, што не могуць усміхнуцца. Дзеці без усмешкі – ну, і што ж? Мне б рукой да зорак дакрануцца, крылы белыя і новыя набыць, знакамітаю пісьменніцай прачнуцца. Ім – хаця б да раніцы дажыць. Цемры не баяцца – жоўтай ночы: зноў у падвалах-склепах ім сядзець. Неба ўсё палае, шкло грукоча, і снарады за снарадам рве…