сучаснасць

У лясах...

 
У лясах Чужынцаў косці Дагніваюць. А былых салдатаў Кулі Даганяюць. То інфарктам, То сухотамі — А толькі Праразаюцца Варожыя асколкі. Хлопцы падаюць Без крыку I без стогну. Раптам Рана незагоеная Торгне. I аглушаць Пульсу Ціхія удары, I на вочы Наплывуць Чужынцаў твары. Не закрыцца Ні акопам, Ні бранёю, Ні мінулай Пераможнаю Вайною. Тыя кулі, Што калісь

Гульня

 
Хлапчук страляе з аўтамата, Старанна цісне на курок. Падняў угору рукі тата І ціха хіліцца на бок. Смяецца сын, стралок няспынны, Пужае гнеўна: – Хэндэ хох! Ён з задаволенаю мінай Глядзіць, як бацька споўз да ног. – Капут! – крычыць. – Ты мёртвы, татка! І цісне руляй да зямлі. За той гульнёй сачыла бабка, І слёзы па шчаках цяклі.

Роздум ветэранаў

 
Душа балiць мацней, чым раны, Ляцiць стралой няўмольны час, Ў нябыт шагаюць ветэраны, Ўжо засталося мала нас. Сабой Радзiму захiналi, Не ведалi прад куляй страх, Усё краiне аддавалi, Нас безлiч гiнула ў баях. Мы здабывалi перамогу, Пазналi цяжкi жах вайны, Прыйшлi дадому, слава Богу, Айчыны дочкi i сыны. Цяпер пра нас амаль забылi, Раз ў год гучыць аркестраў медзь,

Ля партызанскіх сцягоў

 
Яны выцвілі ў дыме боек,
Каля зыркіх начных кастроў
I прынеслі ў залу з сабою
Родны пах беларускіх бароў.

Дзе між імі той самы родны,
З пахам хвой і купальскіх траў,
Той, які пад агнём кулямётным
Бацька мой цалаваў?

Можа, гэты, прабіты куляй?
Край яго парудзеў ад крыві.
Да яго працягнуў руку я,
Поўны шчасця, тугі і любві,

Каб

Ветэран

 
Абутак шыць — заробак выпадковы, Падмётак нават драных не дастаць. А ён даноскі робіць, як абновы, I штосьці хоча перабудаваць. Сапраўдны ветэран — якіх нямнога. 3 пратэзам боль прыжыўся да нагі. Ён верыць і у Леніна, і Бога, Перабірае «Запарожцу» трыбухі. Згнілі парогі, голіцца праводка, Дыміць і пыхкае айчынны драбадан... Ля выканкома колькі пяцігодак «Ідэйны» праязджае ветэран.