Генадзь Кляўко

Каменныя слоўнікі

 
На школьным зялёным пляцы
Статуя безыменная:
На руках
       у каменнай маці
Дзіця каменнае.

Цяпер ім агонь не страшны,
Не страшна пекла ім...
Звалі малое –
            Ванем? Наташай?
Маці –
     Марыляй?

Ветэраны вайны

 
Хоць нашу ласку і пашану Ім аддаём усю спаўна, Ўсё меней, меней ветэранаў, Нанова крываточаць раны – Да іх вяртаецца вайна. Ідуць яны няспешным крокам – Герой Дняпра, Герой Дзвіны... Ўсё аддавалі нам да кроплі, На іх грудзях уся Еўропа Далёкім водгуллем звініць. І немагчымае б магчымым Зрабіць, Каб век іх быў даўжэй! Як нам без іх у дялячынях? Нашчадкі іх – за іх плячыма

Нехта гукае

 
Марна гушчар Цераблю непралазны, Выйсця ў святло шукаю, Чую ў сябе За спіною выразна — Нехта гукае... Хмары аблогам, Сячэ бліскавіца, Ў дол карані пускае, Варта ў нямоце На хвілю спыніцца, — Нехта гукае... Над пагарэлішчам, Над папялішчам Печ — быццам здань якая, Вецер самотна Ў коміне свішча, — Нехта гукае... Хлеба акраец Вазьму толькі ў рукі I міжволі чакаю

Балада пра каханне

 
Праз дрот калючы, Аўчарак іклы, Да болю сцяўшы дыханне, Праз варту, Краты Яно пранікла У лагер смерці, Каханне. За ім сачылі I віжавалі. Ласкавы позірк — Як здрада. Яго знішчалі, Ды выжывала — He выдай яго паглядам!.. Яна і ён — Па семнаццаць вёсен, Вочы — Вочы сустрэлі. Пяшчоты ім Схаваць не ўдалося — Асуджаны да расстрэлу. ...Здзіралі вопратку з іх Апантана, —

Жальба дзяцей спаленай вёскі

 
— Чаму не паліцца ў печы? Прастыла — як лёд, чарэнь. Накрыйце нам коўдрай плечы — Агонь нас зусім не сагрэў... — Гуляе вецер па хаце, Цярусіцца дождж праз столь. Дзе ўрач у белым халаце? Агонь не суцішыў наш боль... — Няма ані сцен, ні вокан, Па хаце пасвіцца конь... А цёмна чаму навокал, Хоць гэтак шугае агонь?.. ...Чытаю імёны, даты. Па колечкі ж ім гадоў!..