Вольга Грыдзюшка

Ветэрану

 

Як твае справы, ветэран?
Гады няўмольна побач крочаць,
Прамы ў дугу сагнулі стан,
А ран яны зусім не лечаць.

Амаль сляпым прыйшоў з вайны:
У галаву было раненне.
Перад вачыма тыя дні,
Ды ў вачах даўно зацьменне.

І не патрэбен павадыр —
Па успамінах думкі водзяць;
Бяда, што ногі ўжо не ходзяць...
Суседка прынясе вады,

Раз у месяц з’явіцца сынок
З нявесткай, вымыюць падлогу.