Таццяна Станюш

самазнішчэнне

 
Гучыць ці ганарова слова чалавек, Учыняючы самазнішчэнні з веку ў век? Воўк ніколі воўка не задзера, А кат з жывога шкуру здзера. Па інтелекту стаім на п’едэстале, Ці не адтуль вар’ят са зброі па галовах пале? Крыжы Хрыста не грэюць грудзі, Шосты запавет зтапталі ў хлудзе, Ад першага так лёгка адцураліся Магнату-дзьяблу шчыра пакланяліся. Узлятае дом шматпавярховы,