Данііл Чантс

Не сыдзе боль нічыёй

 
Нібы знішчаны розум На асобах людзей Ад мінулых часоў Да сучасных падзей. Апранулася сонца Ў колер крыві, І кугакаюць хмары Над тварам зямлі. Мосенж помнікаў Ледзьве трывала стаіць І адлітая зброя Ціхім болем звініць. І дубы і бярозы Абляцелі даўно. І лядоўня віхура Зазірае ў акно. Выбухі бомбаў, Слёзы старых і дзяцей, Дзяўчыны ганебна забітыя, Не сыдзе боль нічыёй.