Янка Сіпакоў

Спяць у снарадах...

 
Спяць у снарадах, Спавітыя белаю, як сама смерць, Сталлю, Пакручастыя віхры, Аглушальныя грамы, Пажары, вулканы і землетрасенні... Спяць чалавечыя крыкі, Спяць адкрытыя вочы, Спяць бяссонныя месяцы, Спяць сусветныя жахі Ва ўпакоўцы сталёвай... He будзіце іх, людзі!

Гарады, якіх няма

 
                   Мінску — зруйнаванаму вайною
                   і адбудаванаму нанава

Яшчэ і сёння
Рыпяць масніцы
У даваенных вашых дамах.
Яшчэ і сёння пад'ездам сніцца
Спакойных кветак спакойны пах.

Яшчэ і сёння —
Насцеж балконы:
Не зачыняліся з таго дня.
I грамафоны, і патэфоны
З даваеннага лета звіняць.

Там яшчэ й сёння

Зялёны ліст

 
Глядзіце, смяротнікі,
Як у бучныя, зялёныя травы
Падае сонца збалелаю ранай;
Глядзіце і помніце:
Недзе ўзыходзіць вось зараз іскрысты,
                                                     няпуджаны ранак.
Бяжыце!
Туды вы ў трызненні бяжыце,
Дзе перапёлкі купаюцца ў жыце.
Расою свой твар асвяжыце
I зноў,
Хоць у думках, бяжыце,
На во

Урок (Сербская балада. XX стагоддзе)

 
                        «Пуцайце, я і сада држым час»*, —
                        словы Мілае Паўловіча, настаўніка
                        з Крагуеваца, сказаныя фашыстам,
                        калі яны расстрэльвалі 300 школь-
                        нікаў...

Дзеці, супакойцеся,
Мы правядзём сягоння з вамі
Апошні свой урок...
Па-

Сяўба (Беларуская балада. XX стагоддзе)

 
На папялішчы, на пачарнелым Яна сядзела — жанчына ў белым; На чорнай пляме відна здалёку, Нібы цяпельца ў халодным змроку, Ля галавешак — былога ганка — Сядзела ў одуме партызанка. А навакола вясна буяла, Трава пад попелам бушавала, Трава рассоўвала ўбок вуголле — Жыццё ірвалася зноў на волю. I ўжо фашыстаў — нідзе, нікога, Ідзе, вяселіцца перамога, I ёю пахне усё на свеце: