Сяўба (Беларуская балада. XX стагоддзе)

 
На папялішчы, на пачарнелым Яна сядзела — жанчына ў белым; На чорнай пляме відна здалёку, Нібы цяпельца ў халодным змроку, Ля галавешак — былога ганка — Сядзела ў одуме партызанка. А навакола вясна буяла, Трава пад попелам бушавала, Трава рассоўвала ўбок вуголле — Жыццё ірвалася зноў на волю. I ўжо фашыстаў — нідзе, нікога, Ідзе, вяселіцца перамога, I ёю пахне усё на свеце: Лісцё і неба, зямля і вецер, I папялішча, дзе каля ганка Сядзіць у одуме партызанка. А на каленях — дзіцячай жменькай — Ляжыць вузельчык, такі маленькі, Сабралі крошак цэлую жменю, Ды толькі позна — дзяўчо згарэла... Таму сягоння на пачарнелым На папялішчы вясновым ранкам Сядзіць самотная партызанка... А з вузялочка, што у прыполе, Зярняты прагнуць упасці долу — Як цягне, цягне іх да зямліцы, Каб абудзіцца, праз дзёрн прабіцца! Вось партызанка ўзнімае вочы, Яна развязвае вузялочак, Нібы пупышка — набухлы гэткі... — Ўзыходзьце, кветкі, буяйце, кветкі! He асыпайцеся вы ніколі — Перамажыце той чорны колер, Які зялёным, вясновым ранкам Сустрэў няветліва партызанку. А калі можаце — хоць бы трошкі! — I вы ўзыдзіце, хлебныя крошкі. Як будзе голад — і ўдзень і ўночы Хай лазяць дзеці у мой гародчык! Яшчэ прашу я — ўзыходзь, табака! Я зацягнуся табой са смакам, Бо я прывыкла курыць задужа — Куру за сына, куру за мужа... I толькі порах — мой даўні вораг, He узыходзь, не дамешвай гора! Звяжыце моцна яго, карэнні, — Хай задыхнецца ў зямных скляпеннях... На папялішчы на пачарнелым Яна хадзіла — жанчына ў белым... На чорнай пляме відна здалёку, Нібы цяпельца ў халодным змроку. Ля галавешак — былога ганка — Кветкі сеяла партызанка.Mercurial X Proximo