Васіль Зуёнак

Яшчэ планета не астыла...

 
Яшчэ планета не астыла,
Яшчэ агнём бурліць нутро,
У ліхаманцы рвуцца жылы
Вякамі скручаных вятроў.
Яшчэ пад намі узрываецца
Закутай цішыні
                          пухір:
Як зубы,
                горы праразаюцца,
I лава спапяляе жвір...
Яшчэ б люляць зямлю ў пялёнках
Людскіх турбот, людскіх надзей...
А хтось гвалтоўна і шалёна
Ё

Ляцелі пахавальныя...

 
Ляцелі пахавальныя — Вайне лісты пахвальныя, Што так яна стараецца, Што столькі забіваецца... Ляцелі над Еўропаю, Кружыліся над Азіяй — Лісты, лісты жалобныя З казённаю аказіяй. Ляцелі, роспач будзячы, З вайны — штодзённа — падалі, Як лісце з кроны будучых Стагоддзяў неразгаданых. Стагоддзяў ненароджаных, Ад свету адгароджаных. Стагоддзяў з вечнай тайнай,

З вайны сустрэлі мацяркі сыноў...

 
З вайны сустрэлі мацяркі сыноў
I выглядалі-радзілі нявестак.
А сын яе дадому не прыйшоў.
Прыйшло кароткае:
                              «Прапаў без вестак...»

Сябры пасмуткавалі, землякі,
Слязу змахнула ўпотайкі дзяўчына:
He вернецца...

Брыгадзір (Пасьляваенная сцэнка)

 
А бабы маладыя: Па трыццаць – трыццаць пяць. А сьпяць, нібы сьвятыя, І ложкі не рыпяць. У плоці і пры целе — А ноч, як небыцьцё: Удовыя пасьцелі, Бязмужняе жыцьцё. А днём, як прыйдзе ў поле Калгасны брыгадзір, Глядзяць – бы вочы коле Адзін на ўсіх кумір. Няхай сабе бязногі, — Нібы дакор яму: Чаму ж адной во богам Аддадзен ён – чаму?.. Аддадзен, як украдзен