Дзмітрый Краскоўскі

Пераправа

 
Пераправа Той чорны дзень тут мала хто прыпомніць, Бо столькі год мінула з той пары. І на магіле не лунае помнік, І цішыня ля Сіняе Гары. А з-за яе, з выццём і гулам грозным, Нямецкі штурмавік тады ляцеў. Дзятва ад куль хавалася ў барозны, А хто - ў акопы... Кожны жыць хацеў. Пілот жа той стараўся бомбы скінуць На пераправу, танкі дзе ішлі, Каб ад яе і следу не пакінуць

Успамін ветэрана

 
Успамін ветэрана Хутка бой. І таму наранку, Па траве, што ў халоднай расе, Мы паўзём да варожых танкаў, Што стаяць у лясной паласе. Кожны лічыць сябе героем, Бо вярнуцца жывым – наўрад… А заданне – разведка боем. Толькі ўперад! Ні кроку назад! Крык “Ура-а-а”, дробны стук аўтамата, Ды разрывы гранатаў і мін… Сірацела чыясьці хата, Заставаўся адзін успамін… Бой кароткі, як бляск маланкі…

Паганіні

 
Паганіні Агітбрыгада. Фронт. Пярэдні край. Хвіліны цішыні паміж баямі. З аўтамабіляў сцэна. Месяц май. І сіні водбліск неба на баяне. Артыст, нібы каханую, абняў Баян. Вакол – абветраныя твары. У імгненне “Венскі вальс” настрой узняў, Пад акампанемент старой гітары. І скрыпка, быццам курскі салавей, Выводзіла рулады ў задуменні: Гучала ў іх сімфонія завей, Вады бруенне па рачным каменні.