Паганіні

 
Паганіні Агітбрыгада. Фронт. Пярэдні край. Хвіліны цішыні паміж баямі. З аўтамабіляў сцэна. Месяц май. І сіні водбліск неба на баяне. Артыст, нібы каханую, абняў Баян. Вакол – абветраныя твары. У імгненне “Венскі вальс” настрой узняў, Пад акампанемент старой гітары. І скрыпка, быццам курскі салавей, Выводзіла рулады ў задуменні: Гучала ў іх сімфонія завей, Вады бруенне па рачным каменні. Ды цішыню ўзарваў снарадаў свіст, Разрывы мін, далёкі гук сірэны... І куляй адарваны майскі ліст Павольна апускаўся каля сцэны. Стары скрыпач у разлік, відаць, не браў, Што бою гром быў музыкай спавіты... І вальс ён на адной струне дайграў, Бо іншыя – асколкам перабіты. Каб сёння людзі мірна жыць маглі І радавацца сонцу, неба сіні, Граў “Венскі вальс”, як гімн усёй Зямлі, Пад гром вайны, “сучасны Паганіні”. Дзмітрый Краскоўскі (п.Івянец) Nike Zoom Assersion EP

Іншыя вершы аўтара