ветэраны

Ветэраны вайны

 
Хоць нашу ласку і пашану Ім аддаём усю спаўна, Ўсё меней, меней ветэранаў, Нанова крываточаць раны – Да іх вяртаецца вайна. Ідуць яны няспешным крокам – Герой Дняпра, Герой Дзвіны... Ўсё аддавалі нам да кроплі, На іх грудзях уся Еўропа Далёкім водгуллем звініць. І немагчымае б магчымым Зрабіць, Каб век іх быў даўжэй! Як нам без іх у дялячынях? Нашчадкі іх – за іх плячыма

З самай раніцы абход пачне...

 
З самай раніцы абход пачне — I па Віленскай і Падніколлі. Кажуць, быў кантужан на вайне, I таму вось штосьці з ім такое. Лістапад ці нават снегапад — Тыя ж боты і кашуля тая. I, хаця даўно ён не салдат, Па-салдацку кожнага вітае. Крочыць, не схіліўшы галавы, Пасівелай, стрыжанай, вялікай. Не крыўдуе, што чамусьці вы Ані слова — хоць бы для прыліку. Памяць доўга памірала ў ім,

Ветэрану

 
Як твае справы, ветэран? Гады няўмольна побач крочаць, Прамы ў дугу сагнулі стан, А ран яны зусім не лечаць. Амаль сляпым прыйшоў з вайны: У галаву было раненне. Перад вачыма тыя дні, Ды ў вачах даўно зацьменне. І не патрэбен павадыр — Па успамінах думкі водзяць; Бяда, што ногі ўжо не ходзяць... Суседка прынясе вады, Раз у месяц з’явіцца сынок З нявесткай, вымыюць падлогу.

Роздум ветэранаў

 
Душа балiць мацней, чым раны, Ляцiць стралой няўмольны час, Ў нябыт шагаюць ветэраны, Ўжо засталося мала нас. Сабой Радзiму захiналi, Не ведалi прад куляй страх, Усё краiне аддавалi, Нас безлiч гiнула ў баях. Мы здабывалi перамогу, Пазналi цяжкi жах вайны, Прыйшлi дадому, слава Богу, Айчыны дочкi i сыны. Цяпер пра нас амаль забылi, Раз ў год гучыць аркестраў медзь,