Марыя Кобец

...Хопіць! Ужо замнога

 
Хопіць! Ужо замнога! Кроў, ліхалецце, жах! Стань! Памаліся Богу! Люд, загубіўшы страх! Годзе! Пастой! Старога свету гарыць кляштар. Хопіць! Ужо замнога - Знішчаны ўшчэнт алтар! Стой! Супыніся! Стогнуць, Дзеці збіраюць прах! Стань! Памаліся Богу! Люд, загубіўшы страх! Люд, што адвергнуў веру - разрабаваў крыжы! Людзі! Ці ж можна верыць Тым, хто куе нажы?! Тым, хто фарбуе світкі

Ну дзе Ты, Бог

 
...А можа й праўда... Мо Цябе й няма?.. ...Ну дзе Ты, Бог? У чым твая прысутнасць? Халодзіць кроў няўцямная вайна... Няўжо ж у ёй Твая святая сутнасць? Няўжо ёсць сэнс ў крывавай валтузні, у смерці тых, хто шчыра ў Цябе верыў? А тыя, хто загразнуў у хлусні, Трымаюць верх над праўдай і даверам. А тыя, хто Твой голас і не чуў, Сціраюць сцягам кроў з целаў дзіцячых... Ну дзе ж Ты, Бог?!