Уладзімір Гайдук

Хатынь

 
Калі іду па хатыні Камінамі званамі Нешта цяжка нахлыне Нібы скрозь сэрца камень Нібы скрозь сэрца кулі Куляметныя чэргі Што яе не мінулі Не мінуу страшны вэрхал Кроу маіх жылау стыне А вачам цяжка слезна Ім спяконтна і дымна Нават дыхаць не можна І скрозь трэск ад агнішчау Чую плач немаулятка Скрозь огань які нішчыць Хляучукі усе ды хаткі