Валянцін Таўлай

Хлопцы

 
Перадай, сасна, сасне — Немцам будзе блага: Не задрэмле, не засне Партызанскі лагер. Расшумеўся цёмны лес Над маўклівым логам — Ходзяць хлопцы па сяле, Ходзяць па дарогах. Сосны тут адна ў адну Высяцца, як вежы, — Не прайсці, не абмінуць Немцу нашых сцежак. Вее вецер на бары, Сосны кучаравіць — Не ўдасца немчуры Ні адна аблава. Навакол бароў — палі, А праз поле сцежка.

Чаго ж ты іржэш тут, мой конь чарнагрывы...

 
Чаго ж ты іржэш тут, мой конь чарнагрывы, Зямлю ўдараеш капытам? Яздок усё роўна не ўстане з магілы: Ён куляй фашысцкай прабіты. Ляжыць у чужой і далёкай краіне — Асеннія ветры галосяць, І лісце, апаўшае толькі што з дрэва, Магілу салдата заносіць. А недзе у роднай краіне і вёсцы Чакае любімая маці, Каб сына хоць раз прыгарнуць яшчэ к сэрцу, У матчыным сціснуць абняцці.

Перамога

 
Векі заплюшчыш — напружаны сон Грудзі раскроіць, як плугам барозны. Нешта набухне, як боль і як сон, Нешта заплача наўзрыд і бясслёзна. Заўтра з заплаканых шыбінак-мар Сінім рассветам прасочыцца ранак. Зваліць з грудзей набалелы цяжар Сцюжай рукою сціскаючы раны. Устань і ў сцюдзёным жалезе пабач Новыя вартасці слова жывога! І зразумееш душой — Барацьба.

Ранак Перамогі

 
Мы цябе выглядалі з-за шэрых руін Воблік светлы твой снілі начамі ў астрогах І тужылі тугою магіл і краін Па табе, залатая вясна перамогі. Нашы дрэвы, і кветкі, і дзеці, і сны Летуцелі даўно аб табе недацветам, — Ані разу яшчэ так пакутна вясны Не чакаў чалавек, покуль свет гэты светам. Вочы дым выядаў, лісце вянула дрэў, Апякалі зямлю і душу бліскавіцы.