Анатоль Грачанікаў

Жнівень сорак пятага года

 
Праз папялішчы, Па колкім іржышчы Да нашай вёскі ішоў нясмела Спраўляць зажынкі Жнівень зжаўцелы. З галадухі і ён спатыкаўся, Сляпы. Лісты-пахаванкі нёс, Нёс і снапы. — Гэта табе, цётка Арына, За сына... — Гэта табе, дзядзька Яўтух, За малодшых двух. — Гэта табе, дзед Атрох, За трох... — А табе, Адарка, Ці ж я вінават, Прынёс табе, Адарка, Чорны лістапад.

Балада вятроў

 
                                                    Брату Рыгору

Паўночны вецер — самы халодны.
Паўднёвы вецер — самы гарачы,
Год сорак трэці — самы гаротны:
Дагэтуль дзяцінства маё ў ім плача.
Злосны і сіверны вецер заходні.
Вецер усходні — лагодны, гаючы.
...Тыфус лютуе.

Крывавая балада

 
                       Светлай памяці аднагодкаў

Hi хмурынкі, ні ветрыка
Ад Ляскавіч да Петрыкава.
Толькі сорак галасоў
Над маўклівасцю лясоў.
Сорак дзетак-малалетак,
Сорак чаек у адчаі.

Нашы маткі так крычалі,
Што завяла сорак кветак.

«Цыць, Рыгорка, не раві!
Колькі у цябе крыві?
Трошкі возьмуць — і дамоў!
I нашто ім наша кр

Экскурсія

 
Перад вамі — зямля продкаў маіх і дзяцей. He любіць яна чужынцаў, любіць яна гасцей. Тут вас накормяць, і спаць пакладуць, і на дарогу дарунак дадуць. Такі ўжо звычай на нашай вольнай зямлі. Шмат якія цары, імператары і каралі хацелі ўправіць яе ў пярсцёнак славы сваёй, як дзівосны бурштын. I ўсе як адзін на шаткоўнях войнаў падданых сваіх шаткавалі,