Аркадзь Куляшоў

Ліст з палону

 
«Дарагі!
Не хаваю тугі:
Невясёлы мой лёс, невясёлы...
Пакідаю я родныя сёлы,
Па рэйках вязуць мяне колы
У Нямеччыну,
Нібы ў Турэччыну...
Не адна я, з дзяўчатамі, ўсіх нас вязуць
                                                                    у няволю.
Пакідаюць дзяўчаты
Бацькоўскія хаты
I плачуць уволю.
Я пішу і не плачу, я ста

Лісты

 
Вы, лісты мае! Колькі вас, колькі Паабапал траншэй і канаў? Вас варожыя збілі асколкі, А не вецер з галін пазрываў. Вы калісьці з галінамі тымі Да нябёс дасягалі не раз. Што ж цяпер парабляеце з імі? Хто мне, хто мне адкажа за вас? Мне адказвае ціха з кювета Ваш абуджаны восеньскі звон, Што ўжо трэцяе бабіна лета Вы адвечны вартуеце сон... Сон тых слёз, што ў лістах пахаваны,

Слова невядомага салдата

 
Ты кожнаму слову, патомак,
Што я гавару табе, вер.
Спачатку,
                  салдат невядомы,
Ляжаў я не тут, дзе цяпер.
Забіты я быў пад Масквою.
I там, не пазнаны нікім,
Засыпаны роднай зямлёю
Быў з імем забытым маім.
Па воінскаму абавязку
На могілку каска лягла.
Ах, вечны грудок мой ды каска,
Пясчаны грудок ды iмгла!
Не прост

Над брацкай магілай

 
Ёсць пад Стараю Русаю
                                         руская вёска Лажыны.
Там, нібы ў Беларусі,
                                     і вербы растуць, і рабіны.
Там жаўцеюць
Прыгожыя
Краскі
За вёскай у лузе,
Там ржавеюць
Варожыя
Каскі,
Нібы ў Беларусі.
Там магіла ёсць брацкая ў лузе
                                       

Над спаленай вёскай

 
Над спаленай вёскай, 
        адзетай жалобным гранітам,
Званы абзываюцца
        рэхам вайны незабытым.
Хай Вечны агонь,
        што запалены ў памяць Хатыні,
Як рунь і як неба,
        палае – зялёны і сіні,
Няхай яго полымя
        жытам спякотным і спелым
Схіляецца ў ногі
        Хатыні дварам скамянелым,
Парогу халоднаму,