Вершы пра вайну

«Дарагі!
Не хаваю тугі:
Невясёлы мой лёс, невясёлы...
Пакідаю я родныя сёлы,
Па рэйках вязуць мяне колы
У Нямеччыну,
Нібы ў Турэччыну...
Не адна я, з дзяўчатамі, ўсіх нас вязуць
                                                                    у няволю.
Пакідаюць дзяўчаты
Бацькоўскія хаты
I плачуць уволю.
Я пішу і не плачу, я ста

Вы, лісты мае! Колькі вас, колькі
Паабапал траншэй і канаў?
Вас варожыя збілі асколкі,
А не вецер з галін пазрываў.

Вы калісьці з галінамі тымі
Да нябёс дасягалі не раз.
Што ж цяпер парабляеце з імі?
Хто мне, хто мне адкажа за вас?

Мне адказвае ціха з кювета
Ваш абуджаны восеньскі звон,
Што ўжо трэцяе бабіна лета
Вы адвечны вартуеце сон...

Сон тых слёз, што ў лістах пахаваны,

Ты кожнаму слову, патомак,
Што я гавару табе, вер.
Спачатку,
                  салдат невядомы,
Ляжаў я не тут, дзе цяпер.
Забіты я быў пад Масквою.
I там, не пазнаны нікім,
Засыпаны роднай зямлёю
Быў з імем забытым маім.
Па воінскаму абавязку
На могілку каска лягла.
Ах, вечны грудок ды імгла!
Не проста салдату падняцца
З апошніх 

Ёсць пад Стараю Русаю
                                         руская вёска Лажыны.
Там, нібы ў Беларусі,
                                     і вербы растуць, і рабіны.
Там жаўцеюць
Прыгожыя
Краскі
За вёскай у лузе,
Там ржавеюць
Варожыя
Каскі,
Нібы ў Беларусі.
Там магіла ёсць брацкая ў лузе
                                       

Над спаленай вёскай, 
        адзетай жалобным гранітам,
Званы абзываюцца
        рэхам вайны незабытым.
Хай Вечны агонь,
        што запалены ў памяць Хатыні,
Як рунь і як неба,
        палае – зялёны і сіні,
Няхай яго полымя
        жытам спякотным і спелым
Схіляецца ў ногі
        Хатыні дварам скамянелым,
Парогу халоднаму,