Над спаленай вёскай

 
Над спаленай вёскай, 
        адзетай жалобным гранітам,
Званы абзываюцца
        рэхам вайны незабытым.
Хай Вечны агонь,
        што запалены ў памяць Хатыні,
Як рунь і як неба,
        палае – зялёны і сіні,
Няхай яго полымя
        жытам спякотным і спелым
Схіляецца ў ногі
        Хатыні дварам скамянелым,
Парогу халоднаму,        
        прызбе маўклівай пры хаце,
Хай гора, заснуўшае ў камні,
        прачнецца ў набаце.