Лісты

 
Вы, лісты мае! Колькі вас, колькі Паабапал траншэй і канаў? Вас варожыя збілі асколкі, А не вецер з галін пазрываў. Вы калісьці з галінамі тымі Да нябёс дасягалі не раз. Што ж цяпер парабляеце з імі? Хто мне, хто мне адкажа за вас? Мне адказвае ціха з кювета Ваш абуджаны восеньскі звон, Што ўжо трэцяе бабіна лета Вы адвечны вартуеце сон... Сон тых слёз, што ў лістах пахаваны, Што скаціліся з матчыных шчок, Сон крыві, што з салдацкае раны Пралілася на вас, на пясок. Гэты сон не парушыць нікому. Калі ж вораг памкнецца, то ўсе Вы з траншэй і кюветаў, як з дому, Хмарай вылеціце на шасэ. I пакоціцеся ўперагонкі, Як кацілі раней вы, лісты, Пачапляўшыся за трохтонкі, За лафетаў стальныя шчыты. Свой наказ вам нашэпчуць бярозы — Не спыняцца ні днём, ні ўначы, На сабе несучы тыя слёзы, Тую кроў на сабе несучы. Сыдзе вораг ад жаху са шляху, Калі дзьмухнеце буры люцей Гнеўна ў твар вы яму за знявагу Разам з грозным агнём батарэй.Shop Women's Boots