Станіслаў Валодзька

Печы

 
Па ўсёй Беларусі бяздомныя печы, Стаялі ад гора ўчарнелыя печы, Што больш ім малеча Не ўзлезе на плечы, Што болей не грэць ім І костак старэчых. Здавалася – слалі нямыя праклёны, Што больш гаспадыням не біць ім паклоны, – Не будуць ад ранку ля іх завіхацца, Як быццам у нейкім абрадавым танцы. А будуць вялікія святы надходзіць, – Не стануць для іх мел, ці вапну разводзіць,

Калі на Вечны гледзячы агонь...

 
1. Калі на Вечны гледзячы агонь Перада мною часам праступае, Нібыта кроў праз белыя бінты: Людзей жывымі, быццам дровы, паляць Фашысты раўнадушна, Што ж тады Шчаслівых маці іх я уяўляю, Калі пад сэрцам носячы яшчэ Яны пяшчотна ў марах іх люлялі! Ці гэта ўбачыць мамы іх маглі Ў жахлівым сне, Бы так магло прысніцца,

Рэквіем першага снегу

 
Быццам гэты першы снег З сорак першага – балесным Небатканым палатном Светлай памяці нябеснай, Светлай памяці зямной Тых, хто ўжо распростваў крылы З выпускнога узляцець, Ды вайна рукой накрыла... І апошні іх званок З лугу школьнага ўрачысты Сёння вырас для мяне У вялікі звон вячысты! Ён – аб тым, Што многім ім, Адышоўшым у ніколі, Снегу першага

ПЯХОТА

 
На ўскрайку Еўропы І ў цэнтры Еўропы Іваны, Пракопы Капалі акопы. Падчас на Каляды, Парой на Купалле Пад неба паглядам Акопы капалі. Знаходзіў бывала, Капаючы, хтосьці Мінулай навалы Салдацкія косці. І гнулася зноў жа Дадолу пытанне: Акоп гэты, можа, Магілай мне стане? Лячыліся жартам Ад скрухі, знямогі: – А раптам ёсць скарб тут У фонд Перамогі! – Капайма, пяхота, – Акопіны будуць!

Хвіліна маўчання

 
Хто ў вечнасць пайшоў, Таму годы здаюцца хвілінамі. Ды гэта хвіліна, Здаецца мне, Так і для іх Няспешна праходзіць, Звязуючай ніццю сувораю Хвіліна маўчання Нас, вельмі розных, Радніць. Вось хутка наступіць Святая хвіліна маўчання. Як будзе яна наступаць І у будучым дзесь. Калі разам скласці Усе іх у Дні Перамогі, – З хвілінаў маўчання Другая гадзіна ідзе. Хвілінай маўчання

Дваццаць другога чэрвеня

 
Чэрвеня дваццаць другога Рукі ўздымае да Бога Ў ціхай малітве планета. Раны баляць ёй дагэтуль. Як у Сусвеце ні ў кога, Сэрца яе поўна жалю. І навальніца пужае Часам раскатамі грому Чэрвеня дваццаць другога. Чэрвеня дваццаць другога Ноч заглядае у вокны, Ноч заглядае у вочы. З воч паглядае трывога. З воч ветэрана сівога, З воч адзінокай матулі: Толькі б мы зноў не пачулі Гулу страшэннага тога

Праведнікі Беларусі

 
Праведнікі мілай Беларусі, Вам я, як героям, пакланюсь. Гімн іграе сонечны на гуслях Праведная вамі Беларусь. Ў час, калі нахлынула навала, Баль спраўляла лютае звяр'ё, Вы жыццё яўрэяў ратавалі, Пад пагрозу ставячы сваё. Смерці заглядаючы у вочы, Не маглі няшчасных ёй адаць, Бо Хрыстос на свет прыйшоў аднойчы, Каб усіх нас, грэшных, ратаваць. Неба воч не змежвае, – ўсё бачыць,

Ля Вечнага агню

 
1. Б’ецца, як сэрца, трапеча агонь. Вецер цалуе, хвалюе яго. Гэты вятрыска – дыханне палёў, Што далятае з далёкіх гадоў. Многае бачыцца ў Вечным агні. Праведны гнеў і ласкавасць у ім. Быццам Купальскае вогнішча ён, – Мы ачышчаемся з гэтым агнём… Нас азарае высокі агонь, Нас бласлаўляе свяшчэнны агонь. Як абярэг ад ліхога ўсяго, Мы панясём з сабой водбліск яго. 2. Ля Вечнага агню

З блакаднікамі Ленінграда

 
З блакаднікамі Ленінграда Зноў Дзень прарыву адзначаю: Не знаўшы дзён галодных, рад я Пірог, пячэнне есці з чаем. I гэтым чаем праганяю Камяк пякучы, даўкі ў горле, Калі з іх вуснаў словы чую Аб страшным голадзе, аб горы. Я ім заглядваю у вочы, – Iм столькі убачыць давялося Смярцей, калі бялелі ночы, I як ваўчыцай выла восень. Прыйшлося зведаць мне калісьці

Ветэраны

 
Еўропы геаграфію прайшлі Па рэках, гарадах, што Вы ўзялі. І сёння немаўляты цягнуць ручкі – Перабіраюць Вашы медалі. З аднога боку – свет вясною ўбраны, Дыханне разняволеных палёў… І раненыя сэрцы ветэранаў – З другога боку гэтых медалёў. Даўгі мы Вам яшчэ не аддалі. Апошні час Ваш, Божа, аддалі! Вы як даўжэй жывіце, ветэраны, Ха звоняць-граюць Вашы медалі. А перад імі, што касцьмі ляглі,

Палявая кухня

 
ПАЛЯВАЯ КУХНЯ – Глядзіце, братцы, мчыцца! – Як птушка-тройка быццам! – Байцы ўстаюць стамлёныя з зямлі. – Хутчэй жа, радасць наша! – Вось міг непараўнальны: Убачыць як пыліць яна ўдалі! – Мы скажам “дзякуй” кухні, Што падняла так дух нам! – Дык ухнем мы “Дубінушку” ізноў! А як пасля зайграюць Ў пустых жалудках маршы, – Зноў будзем марыць аб сустрэчы з ёй. І мірнаю парою