Паўлюс Тарнэрыус

Шэсьць Гадоў

 
Шэсьць гадоў гром грамыхаў. Шэсьць гадоў сьмярдзела сьмерцю. Шэсьць гадоў хтось пратрываў, Хтосьці трапіў ў чэргу першу. Шэсьць гадоў чакала маці, Шэсьць гадоў яшчэ пасьля. Потым не змагла чакаці, Бо зжыла яе туга. Тлеюць тэчкі у архівах. Кажуць стрэлкі лечаць боль. Гоняць кветкі на магілах Шэсьць гадоў у небыцьцё.

Сонцам пяшчотным угрэты

 
Сонцам пяшчотным угрэты, Атулены кволай травой. Ён той хто ў полымі веры Ды з гонарам ў сэрцы, Адважна ён крочыў у бой. Кроў абрасіла зямлю За родную маці-краіну. Зорка сьвяціла яму Ды быццам як цуд. Перамогу ў ёй бачыў вяліку. Ён той апошні жаўнер, Апошняе зернетка дрэва. Хіляць анёлы асьвер ¬- Апошні манэўр, Пазбавіць каб тленнае цела. Штосьці яшчэ існуе Пакуль сэрца моцнае прагне.