Сяргей Грахоўскі

Ціха, ціха...

 
Гэтак ціха-ціха на Зямлі, Маладзік у небе дагарае, Бальшакі сумёты замялі, I снягам няма канца і краю. Цішыня заводзіць часта ў зман: Толькі слухай сэрцам, а не вухам, Як не ціхне Ціхі акіян, Як далёкі востраў стогне глуха, Сэрца, Як дакладнейшы радар, Задрыжыць ад болю і ад стомы, Бо далёка бомбавы удар Крышыць стрэхі з рысавай саломы, Паміраюць недзе юнакі —

На арэлях памяці

 
Кастры майго юнацтва дагарэлі, На расцяробах выраслі лясы, А успамінаў хісткія арэлі Яшчэ плывуць у даўнія часы. Гайдаюся то нізка, то высока I бачу ўсё то зблізку, то здаля, Калі паіла верасовым сокам Мяне з крыніц настылая зямля. Я захлынаўся прагнымі глыткамі I за сасной усцяж валіў сасну, Глядзелі пні дакорліва віткамі Сваіх гадоў, а я чакаў вясну.