Уладзіслаў Нядзведскі

У Пінскім лесе

 
Над Ланню у Пінскім лесе Ёсць такая мірная вёска, Дзе партызан замест песень Сніць кулямётны лёскат. Мінула гадоў нямала, А помніцца... Ў кожнай хаце Для ўсіх партызанаў бывалых Знайшлася сястра і маці. Гасцей сваіх доўгачаканых Чым маглі, яны частавалі. Толькі пайшлі партызаны Туды, дзе баі іх чакалі. Прыйшлі яны ў лагер проста Між соснаў, між кронаў дубовых,

Я помню ўсё

 
Я помню ўсё... Я стаў дарослым рана — У дваццаць год на скронях сівізна. Зноў у грудзях занылі моцна раны, I праклінаю я цябе, вайна! Я помню ўсё... Магілы на узгорку, Дзе плача вечна ссохлая сасна I лезе ў вочы дым пажараў горкі: Праклён табе, пачварная вайна! Я помню ўсё... Стаяў я побач з тымі, Хто на змаганне родны край узняў. Гудзе няўмольна перазвон Хатыні:

Размова з адсутнымі

 
Зноў спакою ўсю ноч Няма, Зноў надзея на сон Малая. Зноў, нібы чараўнік Ці маг, Я з адсутнымі Размаўляю. Размаўляю, І ўласны Крок Прападае між слоў Нячутных. Размаўляю, Нібы на ўрок Зноў сабраў я Усіх адсутных. Размаўляю Ў начной цішы З сябрукамі сваімі Былымі, Нібы тут — перад імі — Рашыў Зноўку стаць Хлапчуком малым я. Размаўляю, Нібыта пішу Успамін пра той час

На партызанскім аэрадроме

 
Навокал цішыня. Толькі чутна, як зрэдку Каласы зашумяць На шырокім палетку. Зашумяць і паклон Хіляць бору старому, Дзе прапелер відзён Па-над аэрадромам. Ён, як кветка, стаіць На высокім кургане. Мужны лётчык там спіць З маладым партызанам. І калі у бары Восень вытча узоры, Зноў палаюць кастры, Зноў грукочуць маторы. Трактарыст малады, Меншы брат партызана, З дружбакамі тады

Дружба

 
Калышуцца Прыпяці хвалі, Цалуюць пясок залацісты, Плывуць у зялёныя далі Ля ног у байца-сувязіста. З узнятай наперад рукою Ён стаў на гранітныя пліты, Застыў над шырокай ракою, З бліскучае бронзы адліты. І ў дзень і вячэрняй парою З паста баявога не сходзіць. …Пра подзвіг высокі героя Паданне жыве у народзе: Хацелі на беразе гэтым Фашысты схапіць сувязіста,