Рыгор Барадулін

На сустрэчы партызан

 
Вецер супакоіўся на міг, Як чырвоны следапыт дасведчаны... — Як жа засталіся Вы ў жывых? — Запытаў адчайнага разведчыка. Усміхнуўся горка у рукаў (Пэўна, рану закрануў балючую...): — Гэтак часта Смерць я сустракаў, Што адзін другому надакучылі...

Палата мінёраў

 
Руку аднагодак працягвае мне,
Пацісну я куксу ў шрамах, бы ў разорах,
I порахам ды марганцоўкай дыхне
З раённай бальніцы
                                  «палата мінёраў».

Далёка на захад адкочваўся гром.
Гулялі ў вайну мы — у нашых і немцаў,
Вайна ж, пазалёгшы за кожным кустом,
Глядзела навокала позіркам немым.

Мы рана сталелі ў

Партызанскі урок

 
А як ішоў дадому тата З атрада — Чуў я за вярсту. Казаў, бывала, сумнавата, Што гледзячы на лес расту... Мне памяць I дагэтуль паліць Па-партызанску кемны ўрок: — Адзінка — Бачыш гэты палец, Якім я цісну на курок... З лагодным паўтараў дакорам: — Навуку, шалапай, Ляйцай. «А» — Слуп з падпорай, На каторым Павешаны быў паліцай... Пракуранага пальца порух,

Стэарынавая свечка

 
Яна ка мне прыйшла не з добрай казкі, Не з ёлкі у агнях пад Новы год, Гарачыя аладкі з яе ласкі З патэльні я хапаў хутчэй у рот. Сорак чацвёрты прыгадае зацем. На павуцінні жоўклы ліст трымціць. Да цёмнага гароды мы лапацім, Каб леташнюю бульбіну знайсці. I з гэтай бульбы з дзіўнай назвай «рулі» Для нас такіх прысмакаў напячэ Назаўтра клапатлівая матуля,

Бацьку

 
Не выйшаў ты і ў гэты раз Мяне спаткаць, паднесці рэчы... Ля весніц, толькі зноў твой вяз Крануў галінкамі за плечы. Ты мне не падасі рукі, Глядзіш удаль з-пад шкла партрэта. Ці бачыш, вырас сын які? Скажы хоць слова для прывета. А я... чакаў з усіх дарог Цябе ў сорак чацвёртым... летам Калоны ні адной не мог Я прапусціць з ахапкам кветак.