Мікалай Мятліцкі

Мікалай Чэпік

 

Жыццё —
У дваццаць вёснаў, дваццаць зім,
He зжухла пожняй.
Крыло бяды ударыла па ім
Зімой апошняй.
Хлапчук, падлётак пушчы векавой,
Зямлі руіннай,
Пачула Мужнасць выклік смелы твой
У веі міннай.
Душы тваёй юначай зрок.
Урок.
Тут ад калысак
У вочы б'е, але не засціць зрок
Хатыні прысак.
Тут ходзіць блізка помная вайна.
У кветках Блужа.
Вышэй бяссмерцем сынавым яна
Гор Гіндукуша.

Мы

 
Ачэзніце, старэчыя тамы
Бяспомнага міфічнага пісання.
На папялішчы уваскрэслі мы,
Каб свету даць спатольнае дыханне.

На прысаку ахвярнае жуды
У гуле еўрапейскай кананады
Шукайце нашы першыя сляды
I нашы мройна-сінія пагляды.

На ўсіх прывалах лютае вайны,
У прыпары і скрыгаце метала,
Глядзелі мы ў знявечаныя сны,
Трызненне намі к

Сэрца

 
Сэрца маё, між вятроў чатырох
Ты на зямлі не астыла.
Горача дыхае памяць эпох,
Б'ецца спатольная сіла.

Густа круцілі вятры па вясне
Прысак Хатыні сірочы.
Прысакам біла памяць па мне,
Толькі не засціла вочы.

Тут, на зямлі, дзе зрасела сляза,
Дзе нагулялася зброя,
Сэрца, ці ж ты па вастрэчы ляза
Скоцішся
                 нежывое?