Янусь Малец

На свеце ўсякае бывае...

 
На свеце ўсякае бывае... Бывае, снег кружляе ў маі, Бывае, дождж пральецца ў лютым I на рачулцы, лёдам скутай, Ручэй імклівы ажывае. На свеце ўсякае бывае... Крыкун пужліва адступае, А ціхі раптам і пануры Закрые целам амбразуру I ў бронзе ўзвысіцца над краем.

Гульня

 
Хлапчук страляе з аўтамата, Старанна цісне на курок. Падняў угору рукі тата І ціха хіліцца на бок. Смяецца сын, стралок няспынны, Пужае гнеўна: – Хэндэ хох! Ён з задаволенаю мінай Глядзіць, як бацька споўз да ног. – Капут! – крычыць. – Ты мёртвы, татка! І цісне руляй да зямлі. За той гульнёй сачыла бабка, І слёзы па шчаках цяклі.

9 мая

 
Радзей бярэ акардэон І ўжо не так іграе тата, Бо спрыту ў пальцах малавата І на павеках вісне сон. Але сягоння ўсё ў парадку, Пад хатаю на лаўцы сеў, І галасоў лагодны спеў Паплыў пад вёску Гараватка. У гэтай музыцы – вясна, І смех, і плач пад небам дымным. Сягоння тата – у Берліне, Дзе захлынулася вайна...