Людміла Воранава

Бессмяротны полк.

 
Прысвячаецца загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю Філіпавічу, які пахаваны ў брацкай магіле ў г.Азёрску, Калінінградскай вобл. 1 Як многа вас палегла ў той вайне! Загінулі!.. А катам не здаліся! І ў бессмяротным маршы, па вясне З вас кожны, як жывы, да нас з'явіўся. 2 Як многа вас, салдат без узнагарод, Загінула за перамогу ў бойнях, Дзяцей Радзімы! - Неўміручы род! -

Удава вайны.

 
Удава вайны. (паэма) (Прысвячаецца светлай памяці маёй бабулі Чэчат(Твёрдой)Марыі Васільеўны) Удава вайны… Я бачыла яе... На выгляд - невялічкая жанчына, Руплівая, раней за ўсіх устае, Каб накарміць дзяцей: дачок і сына… Умее ўсё: і сеяць, і араць, Каня лавіць, і запрагаць на пашы, Капіцы сена босай у брод цягаць І стомленасці нават не заўважыць... Пяцёра дзетак на яе спіне,

Не патрэбна ніякаму часу вайна!

 
1 Не патрэбна ніякаму часу вайна! Не патрэбна і нашаму веку! Не прыносіла шчасця ніколі яна - Колькі гора дала чалавеку!.. 2 Кардынальна не вырашыць прагнасць крыві На Зямлі ўсе люцкія пытанні, Бо, знішчаючы ў дрэве яго карані, Зелянець лепей крона не стане… 3 А калі й застанецца расточак які Доўга будзе ўверх прабівацца, Пакуль ствол яго стане драйляны, тугі...

Краіны мае абеліскі...

 
1 Краіны мае абеліскі Блішчаць, быццам зоркі ў цьме, Галосіць над імі вятрыска, Разказвае нам аб вайне… 2 Ідуць вераніцаю людзі Да гэтых каменных святынь І будуць ісці, пакуль будзе Зіхцець гэтых зор калярынь.. 3 Трапечацца вечны агеньчык, Як сэрцы палёглых салдат… Чытае ўнучка свой вершык, Пра час, што не вернеш назад. 4 Пра дзеда, які не вярнуўся Да дому, з пякельнай вайны

Каля помніка ветэранам…ці Вечны агонь.

 
(Прысвячаецца светлай памяці загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю, якога я ніколі не бачыла) 1 Каля помніка ветэранам Палымнее агеньчык вечны, Крываточыцца болем ранаў, Сагравае цяплом сардэчным. 2 Запытала дзяўчынка ў дзеда: "Чаму ён пад дажджом не тухне І чаму тут так многа кветак, Сярод восеньскіх лісцяў жухлых? 3 Уздыхнуўшы, стары заплакаў І сумотна нахмурыў бровы...

Сягодня была вайна...

 
(подых Брэсцкай крэпасці) Сягодня была вайна ... І ранак, як у сорак першым, Нядзельная цішыня ... Міжволі складаю вершы... Залівіста салаў'і ... Спяваюць, ў гаі, за Бугам , І рэха вайны - з зямлі… І ў памяці - думак скруха ... Крык ворана разарваў, Як вораг спакой, гарматай, І перад вачыма ўстаў Цалёханькі Кіжаватаў, І цені яго байцоў Дзевятай пагранзаставы, Жывымі, сярод мярцоў,