Юрый Папко

Мір і вайна

 
І колькі чалавек не сумаваў, Назаўтра ўсё адно будзе не кепска. Хоць душу д’яблу ён прадаў, Да цеплыні, дабра цягнецца сцежка. І колькі б ён таго хацеў, Каб злодзеям быць несусветным, Пяшчотай аддае ад яго стрэл, Бо робіць ён, хоць для каго, дабро вось гэтым. Змагаюцца са злом усе на свеце І кажуць, што яны, як воіны дабра, Але ж сабе падобных хочуць сцерці,