Анатоль Вялюгін

Трэцяе ліпеня

 
Шпітальным прыуральскім летам з насценнага календара лісток звычайны перад гэтым сарвала ўвечары сястра. Са мной да поўначы не спалі ў палаце ціхай землякі, ударам сэрца бласлаўлялі удару нашага палкі і думалі аб тых брыгадах, што, набліжаючы франты, на рэках, цёмных аўтастрадах за Нёманам ірвуць масты. А дзень устаў з-за плеч Урала — чырванасцяжная зара

Перапёлачка

 
Л. Александроўскай Пад стукат зенітак з варожага тыла вяртаўся крылаты савецкі лінкор. Маланка агністая вочы сляпіла, і засцілі злосныя хмары прастор. Пабіты прыборы ў кабіне пілота — дзе Поўнач, дзе Поўдзень, дзе родны Усход? Радыст з Беларусі, пракляўшы грымоты, лавіў галасы незнаёмых шырот. I раптам, як голас бацькоўскага дома,

Жыцця майго і смерці пераправы...

 
Жыцця майго і смерці пераправы, і Сталінград дагэтуль сняцца мне... Зваліўся я, падкошаны жалезам, абняў рукамі родную зямлю. Яна прапахла дымам і палыннай слязою нашых матак і дзяцей. Калі я моцна сціснуў яе ў жменьцы — праз пальцы пырснула густая кроў!.. Не помню, як мяне на самалёце вязлі ў шпіталь, далёка на Урал, дзе па імшарах шэрых журавіны