Надзея Ермак

Над Дзвіной бессмяротнасці помнік стаіць...

 
Над Дзвіной бессмяротнасці помнік стаіць, Ён насыпан людскімі рукамі. Ля падножжа агонь вечнай славы гарыць І не згасне агонь той вякамі. Палачане курган той узводзіць ішлі З кожнай вуліцы, з кожнага дома І прыносілі жмені свяшчэннай зямлі З невядомых магіл і вядомых. Не забыць, як бабулька прынесла зямлі У хусціны з-пад самага Мінска. І былыя байцы, што вайну ўсю прайшлі,

Трэба мужнымі быць у жыцці...

 
Трэба мужнымі быць у жыцці, Памятаць кожны дзень і гадзіну: Жыць на свеце – не поле прайсці, Мы ў адказе за мір, за Радзіму. Нашы продкі, бацькі і дзяды, Родны край бераглі, шанавалі, Білі ворагаў лютых заўжды І за волю жыццё аддавалі. І сягоння, у ліпеньскі дзень, У цудоўнейшы дзень вызвалення, Гэта мужнасць, як сонца прамень Асвятляе шляхі пакаленняў.