Ніна Случак

Небагата часу з таго дня мінула...

 
Небагата часу з таго дня мінула, Як збірала маці сына ваяваці. Сядзіць матка ў хаце, слёзы выцірае. Сын яе адзіны торбу ўжо збірае. “Ой, сынок мой родны, не пушчу цябе я, Баліць мае сэрца, дрэннае штосць чуе. Хто вады падасць мне, як я захварэю? Прынясе хто хлеба, як я пастарэю?” Развіталась з сынам, хусткай памахала, Доўга ўслед глядзела — цягнік праважала.