Небагата часу з таго дня мінула...

 
Небагата часу з таго дня мінула, Як збірала маці сына ваяваці. Сядзіць матка ў хаце, слёзы выцірае. Сын яе адзіны торбу ўжо збірае. “Ой, сынок мой родны, не пушчу цябе я, Баліць мае сэрца, дрэннае штосць чуе. Хто вады падасць мне, як я захварэю? Прынясе хто хлеба, як я пастарэю?” Развіталась з сынам, хусткай памахала, Доўга ўслед глядзела — цягнік праважала. Як дамой вярнулась — у самоту ўпала. Давіць нешта грудзі, сэрца рве балюча. Дні ідуць і ночы, маці ўсё чакае, Калі прыйдзе вестка, пісьмо, тэлеграма... Зноў заходзіць сонца па-за лесам дальнім. Плача маці зноўку горкімі слязамі. Перад абразамі за сыночка моліць: “Выпаў табе, родны, час такі суровы...” Доўга так чакала, слёзы пралівала, Косы белы сталі, рукі задрыжалі. А праз колькі часу вестку атрымала, Моўчкі прачытала і на землю ўпала. Праз два дні ў хаце сабралісь вяскоўцы, Каб звязці ў магілу разам дзве дамоўкі.Nike Air Max