Палата мінёраў

 
Руку аднагодак працягвае мне,
Пацісну я куксу ў шрамах, бы ў разорах,
I порахам ды марганцоўкай дыхне
З раённай бальніцы
                                  «палата мінёраў».

Далёка на захад адкочваўся гром.
Гулялі ў вайну мы — у нашых і немцаў,
Вайна ж, пазалёгшы за кожным кустом,
Глядзела навокала позіркам немым.

Мы рана сталелі ў зямлянках сырых,
Але забываліся цацкі няскора.
I рваліся «цацкі»...
I ўрач гаварыў:
— Яшчэ папаўненне ў палату мінёраў...

Здавалася, ў цішы рыпела зямля
На восі, — нібы на пратэзе, — у зморы.
Пасля перавязкі
                            (ой, раны смыляць!)
Спявала «Арлёнка» палата мінёраў.

Вятрыска лісты нам на шыбіну клаў,
Рабіны рукамі здаровымі гойдаў.
I доўга не мог нас даклікацца ў клас
Той верасень сорак чацвёртага года...

З пустым рукавом сын вярнуўся Дамоў,
А маці, як яблыня, белая з гора...
Хай порахам толькі запахне ізноў,
Вы ўчуеце, хлопцы з палаты мінёраў.

Ты помніш:
                    асколак абвугліла кроў,
Ты ведаеш міны здрадлівы нораў...
Белабілетная ў дваццаць гадоў, —
Ты ў першым запасе,
                                    палата мінёраў!