Жнівень сорак пятага года

 
Праз папялішчы, Па колкім іржышчы Да нашай вёскі ішоў нясмела Спраўляць зажынкі Жнівень зжаўцелы. З галадухі і ён спатыкаўся, Сляпы. Лісты-пахаванкі нёс, Нёс і снапы. — Гэта табе, цётка Арына, За сына... — Гэта табе, дзядзька Яўтух, За малодшых двух. — Гэта табе, дзед Атрох, За трох... — А табе, Адарка, Ці ж я вінават, Прынёс табе, Адарка, Чорны лістапад. Што паробіш, гаротка, Вайна, вайна... Засталася Адарка, Ты, як палец, адна... Хаця перамога Ускаласіла — Вёска стагнала I галасіла. Бегалі дзеці. I, як нейкае дзіва, Зярняты ў прыгаршчах Трымалі шчасліва.Air Jordan