Экскурсія

 
Перад вамі — зямля продкаў маіх і дзяцей. He любіць яна чужынцаў, любіць яна гасцей. Тут вас накормяць, і спаць пакладуць, і на дарогу дарунак дадуць. Такі ўжо звычай на нашай вольнай зямлі. Шмат якія цары, імператары і каралі хацелі ўправіць яе ў пярсцёнак славы сваёй, як дзівосны бурштын. I ўсе як адзін на шаткоўнях войнаў падданых сваіх шаткавалі, ды нават тое, што мелі, — гублялі. Звярніце ўвагу: ніколі народ мой нікога не прыгнечваў. У цемры невуцтва — словам Скарыны просты люд ачалавечваў. Насельнік дрымотных пушчаў, выспаў, балот дзяліў з Каліноўскім думак бунтоўных узлёт. Той, хто аднойчы зведаў гаючую прагу волі, — рабом не будзе ніколі. I, як сімвал сусветнай еднасці змагароў, дагэтуль гарыць на парыжскіх вуліцах Урублеўскага кроў. Зірніце направа: тут палацы і храмы стаялі, званы звінелі, на веча народы склікалі. Калі ж нахрапам лезла ў край наш гайня атлумленых ворагаў — ірваліся яны бочкамі пораху. Старажытнага дойлідства творы лёс адзіны з народам мелі у шчасці і ў горы. Зірніце налева: гэта помнікі XX стагоддзя — мемарыялы, ўзніклі яны пасля фашысцкай навалы. Чытайце надпісы на магільных грудках, можа, стрэнеце прозвішча брата ці земляка. А цяпер раім усім адгарнуць старонку першага тома Беларускай Савецкай Энцыклапедыі і прачытаць — «Акупацыйны рэжым». Страціла Радзіма мая столькі сыноў, колькі ў лесе дубкоў, столькі дачок, колькі ў небе аблок, столькі дзетак, колькі ў лузе кветак. Праліла столькі слёз, колькі ў полі рос... Пакланіцеся гэтай зямлі на развітанне. ...Шчаслівай дарогі!Nike Fashion