Ранак Перамогі

 
Мы цябе выглядалі з-за шэрых руін Воблік светлы твой снілі начамі ў астрогах І тужылі тугою магіл і краін Па табе, залатая вясна перамогі. Нашы дрэвы, і кветкі, і дзеці, і сны Летуцелі даўно аб табе недацветам, — Ані разу яшчэ так пакутна вясны Не чакаў чалавек, покуль свет гэты светам. Вочы дым выядаў, лісце вянула дрэў, Апякалі зямлю і душу бліскавіцы. Чорным полымем ранак вясновы гарэў, Рассыпалася ў попел гарачы травіца. І тады — успаміны халодным асцём, Як запалы нянавісці, ўпіліся ў сэрца, — Кожны кінуцца мог за Радзімы жыццё І ўзарвацца гранатай пад крокамі смерці. Выбухалі і песні, і сэрцы, як тол. Смерць, губляючы косці, назад адпаўзала Праз магілы ахвярныя нашых братоў, Праз руін гарады, цені сёл і вакзалаў. Мы, як гнеў, неадступныя, следам ішлі, Задыхаліся ў ярасных бітвах, пагонях, — І астаўся за намі дым родных сяліб І вайной узараныя родныя гоні. Чорным саванам клалася злая зямля, Што ў пяшчэрах сваіх смерць таіла спрадвеку І атрутай паіла калоссе ў палях, І нянавісць радзіла, як хлеб, чалавеку. Праклялі яе нашы гарматы наскрозь — Ад Мазурскіх азёр да самога Берліна, Покуль сонечным ранкам, няўмольным, як лёс, Не ўвайшла наша помста на Унтэр-дэн-Ліндэн. Кожны з нас тады лёгка, глыбока ўздыхнуў. Задзівіліся ўсе: ціхі гэтакі ранак... І пазналі яе, залатую вясну, Аж занылі ад радасці даўнія раны.Air Jordan 7 Sandals Slippers