Жальба дзяцей спаленай вёскі

 
— Чаму не паліцца ў печы? Прастыла — як лёд, чарэнь. Накрыйце нам коўдрай плечы — Агонь нас зусім не сагрэў... — Гуляе вецер па хаце, Цярусіцца дождж праз столь. Дзе ўрач у белым халаце? Агонь не суцішыў наш боль... — Няма ані сцен, ні вокан, Па хаце пасвіцца конь... А цёмна чаму навокал, Хоць гэтак шугае агонь?.. ...Чытаю імёны, даты. Па колечкі ж ім гадоў!.. Здалося, іх вачаняты Выглядваюць з-за каміноў.Mens Footwear Online